İNTİKAM


Beğenmediğim sonu, siler baştan yazarım.
Twitter: @iremkucukcongar

17 Nisan 2017 Pazartesi

Yalnız Kalmama Adıına

Neyin eksikliğiydi bu? Veya neyin olmasını isteyipte olduramamıştım bu kadar? Hangi duygu hangi hayal sürüklenmişti benimle bugüne?  Neye sahip çıkmam gerekiyordu ve neyin bana sahip çıkması lazımdı?
Şu günün yarını vardı elbette ama dünü kim affedecekti. Saçlarımda beyazlar belirdiğinde ne için özür dileyecektim kendimden? Hata yapacağım diye korkmaktan nelerden geçtim de geldim buralara? Ölmeyi hak etmek gerektiğine inanmadım mı bugüne kadar öyleyse nerede dopdolu hayatımın renkli sayfaları? Karalamışım her şeyi.
Kimler için neler için tüketiyorum ömrümü? Hangi varlık tanımlayabilir beni bana? Hangi mutluluğa acıktı bu içimdeki yaratık? Niye doymuyor bi türlü? Neden hala sığınmak istediğim köşelerim var evde?Neden hala korkup kaçıyorum gök gürültüsünden?
Niye aşamadım kendimi hala?
Tuttum kolumdan kendimi bazen caddenin bazen insanların ortasına attım yine de alışamadım kalabalığa.
Kargaşa ve gürültü... Beni içine çekip yok ederken ben çığlık atıyordum hala. Hangi savaşın düdüğü bu hangi meleğin tılsımı kulaklarımdaki? Gözlerimde gördüğüm hapishane nerede? Milyon tane af uğradı etrafıma ben çıkamadım hala açılmadı kilitlerim. Buradayım. Dönüp dolaşıp kendimi bıraktığım yerde buluyorum. Bir adım atmamış hiç akıllanmamış ellerini açmış emirlere tabi bir irem olarak bizzat kendimi o çok güçlü görünmeye çalışmamın aksine içimdeki aciz mizacın dışavurduğu o yerde dediğim gibi o bıraktığım şekilde buluyorum. Bunca sorunun ağırlığı beyninde birikince uyuyakalmış bir irem olarak buluyorum kendimi orada. Parmak ucumda usulca ilerleyip uyandırmıyorum kendimi. Ses çıkarmadan ayakucuma uzanıyorum kendimin. Bedenimin hiç uyanmayacakmıs gibi yatısına bakıp hatırasına saygı duymaya karar veriyorum. İyi geceler diliyorum vücuduma güneş kendini kızıl-mavi göstermeye başlayınca.