İNTİKAM


Beğenmediğim sonu, siler baştan yazarım.
Twitter: @iremkucukcongar

31 Ocak 2015 Cumartesi

Bedenime sürgün


(Bir süredir yazamadığım hatta mailleri cevaplayamadığım için çok üzgünüm. Fazla yoğundum. Ama artık ilgilenebilirim. Teşekkürler)

Kurgularca yapay dünyalara açılan kapılardan koşarak geçen çocuklar gittikleri yerleri bilmiyorlar.
Sebepsizce atılan kahkahalardan tılsımlı sözler zehirli.
Suratların ardında kokuşmuş ruh kırıntıları...
En başından beri biliyordum doğru olmadığınızı sadece susmak ayıp değildi mizacımda...
En başından beri içime attığım çığlıklarımı günün birinde birinin soracağını da...
Özenle gizlediğim kocaman bir kutu halinde en derinimde sakladığım kırıntıların, zamanla sinsi sinsi yok olmasını beklerlerken bir siluetin tüm kilitleri kırıp tüm parçaları ortalığa saçabileceğini de hatta, biliyordum...
Her kelimeden sonra kaldırıp başımı gökyüzüne bakıyorum...
telefonum ıslanmasın rahat yazıyım diye çaba gösterirken bir yandan karın soğukluğunu tenimde hissediyorum...
Beynimdeki düşünceleri sıraya koyma yeteneğim olsaydı suan sadece bu hafif rüzgara odaklanmak isterdim.
Başka bir hayatı önemsemeden dinlediğim bu şarkıyla bir bankın üstünde,  tam da burada ölmek isterdim.
Aradığım duygular, belirlediğim sınırları bir kenara itip hep ertelediğim o insanlara güvenebilme seanslarına başlayabilirdim...
Yorulmuşum, kahvem ne kadar keskin olursa olsun kendime getirmiyor beni...
Fazla soyut davrandım, binlerce kez yanıldığım için belki de, uzak davranıyorum...
Bu kadar belirgin bir şekilde uzakta durmak yoruyor...
Ama şimdi son bir kez daha burada, kurduğum hayalleri en baştan tekrarlayacağım.
Hislerimi, düşüncelerimi bir bir saptayarak irdeleyeceğim.
Buradan kalkınca da bitecek...
Hatalarım, duygularımın fazlası, düşüncelerimin yoğunluğu...
Aslına bakarsanız her şey zirvedeki yerini boş bırakacak.
Ve ben, en azından yeni zincirlerime pas tutmuş sürgüler çekilene kadar, özgür olacağım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

çok farklı bakış açıların var :)